تو را به كدامين نام بخوانم ؟
به كدامين اسم خطابت كنم ؟
به كدامين صفت قسمت دهم ؟
                                               چه از هر اسم و صفتت چيزي به جز چند حرف به هم
چسبيده نمي دانم .
شايد همان به كه ترا به خودت قسم دهم ، به ذات پاكت ، به وجودت ، به وجود
انكار ناشدني ات .
اما با فله الأسماء الحسني چه كنم ، حسن كدامين بيشتر است ؟ 
                               نمي دانم !
به زبان آوردن كدام ، صدايم را به تو مي رساند ؟
                                            عاجز مانده ام !
با اسم اعظمت چه كنم ؟ با شكوه ترين نامت ، مهربان ترين لبخندت ،
از هر كه پرسيده ام ، به اسمي اشاره كرده و به هر جا نگاهي كرده ام ، چيزي نوشته ،
يكي آن را در اين سوره پنداشته و ديگري آن را در آن آيه ديده ...
پس تو را قسم مي دهم به تك تك آيه هايت ، به تمام نشانه هايت ، به اشك يتيمانت ،
به خون شهيدانت ،
                              به سرخي خون ، به گرمي خون
نه اما ...
            به خود خون ، به خون خودت
            خوني كه نه هزار و اندي سال ، بلكه به هر سالي از ازل جوشيده و تا به ابد
            لحظه اي سكني نخواهد گزيد ...
                                                       خون تو مي بايد تا براي هميشه جريان داشته باشد .
                                                       خون خدا ...  ثار الله ... خون خدا
                                                       حسين ...
 آري اسم اعظمت را پيدا كرده ام .